| |
[Jun. 12th, 2008|04:01 pm] |
Ik besef net dat het aantrekken van sokken mijn enig waarachtig levensdoel is! Ik doe het elke dag met heel veel liefde en toewijding, omdat ik een heldin op sokken wil worden. Geen ster op de dansvloer nee, maar een heldin op sokken! Ik wil de gouden pantoffel 't(r)ippelen op kousenvoetjes' (1) winnen. Ik weet alleen nog niet bij welke wedstrijdjury ik terecht kan om witte voetjes te halen en zo de pantoffel binnen te sloffen. Misschien moet hij nog opgericht worden. Maar ik heb geduld! Als de wedstrijd er eenmaal is, zal ik zeven mijlen voorsprong hebben op alle andere kandidaten, want ik oefen immers elke dag met veel toewijding en liefde! Die trainingen gaan trouwens veel verder dan louter het aan- en uittrekken van mijn sokken. Dat is serious business, zenne, geen geitewollensokkengedoe! Hieronder bijvoorbeeld zie je me aan het werk tijdens een van mijn hypergeconcentreerde sessies waarbij ik mijn voeten uitvoerig bestudeer. Kennis van de eigen voet is een van de basisvoorwaarden om heldin op sokken te kunnen worden:
Om de beste te kunnen worden, moet ik evenwel regelmatig mijn gedachten kunnen verzetten. Even out of touch zijn met mijn voeten en me concentreren op mijn handen. Welke pantoffelhelden zouden daarom met me willen pennen, aan, laten we zeggen, een drietal brieven per jaar? (Leuke aanmoediging misschien: ik stempel mijn brieven af met een wasstempel - die overigens níet tussen mijn tenen gezeten heeft!)
(1) De gouden pantoffel 'Tippelen op kousenvoetjes' verschilt hierin van de gouden pantoffel 'Trippelen op kousenvoetjes' dat er bij de eerste jarretelles aan te pas komen - hetgeen de moeilijkheidsgraad aanzienlijk verhoogt, onder andere omdat de opinie (appreciatie) van de toeschouwers meetelt! |
|
|
| Emilie Autumn and Sieben in CC Luchtbal |
[Apr. 29th, 2008|01:38 pm] |
| [ | Genotype A |
| | Desire Rites | ] |
Emilie Autumn reading her book:
Geen idee waarover het verhaal ging, aangezien ik enkel de laatste 5 minuten gezien heb. Voor wie Emilie Autumn niet kent: het is niet louter muziek maar een totaalconcept, dat samen te vatten is als een (Amerikaans gekruide) mix van een duistere Alice in Wonderland meets Girl Interrupted. Het gamma songs is heel divers en wordt bovendien aangevuld met poëzie (en nu dus ook met proza - in een dwepend Brits Engels). Zo nu en dan doet haar zangstijl erg Tori Amos aan. Er zitten enkele aanstekelijke deuntjes bij, maar ook heel wat saaie laagvliegers. Het zaakje is nogal over the top - de dweepzucht met lesbianisme o.a. (de dweepzucht tout court eigenlijk; ik ben nogal nuchter burgerlijk.) - en gaat na een tijd vervelen, tenzij je een overactieve bakvis bent die zich nog wellustig wentelt in de idolatrie-fase. Die tweedeling in het publiek van Emilie Autumn - bakvis of niet - was overigens frappant zichtbaar in de verdeling van de aanwezigen en hun gedrag: links in de zaal stonden de jonge die hard fans die compleet uit de bol gingen en rechts zaten de (iets) ouderen die gewoon relaxed het concert mee volgden (mogelijks kwamen dezen voornamelijk voor Sieben).
Miss Autumn introducing Matt Howden:
( Een klagend Andante, door dien aimabele aan zijn viooltje ontlokt, beeft er door de zaal. (cremer 2, 140 [1859]) ) |
|
|
| |
[Apr. 24th, 2008|12:11 am] |
4 leugens geleden was ik
nog blakend blank.
4 leugens later was ik
al mijn zwart wit.
Ik heb de waarheid bezeten
zitten uitrekken.
Om bestwil misschien.
Ik heb geëlastiekt.
Nu piekt deze meineed.
Sebiet klets in mijn gezicht.
(Soms, als 't pikke doet, wil ik er een pleister en een kusje op. Maar pleisters zijn verraders. En kussen is ontkleden. Dus ik zwijg, bijt op mijn bijter en elastiek verder, gelukkig onontbloot, ervaren onverraden.) |
|
|
| Ra ra ra, wat ben ik. |
[Apr. 4th, 2008|05:02 pm] |
Door de band genomen ben ik
en woon ik niet aan de uitersten van de week,
die helgroene randen rondom de donderdag.
Ik kom wel voor op alle dagen,
en dan meestal in die matig gestolen uurtjes,
maar mijn verschijnen vindt gewoonlijk toch
vooral plaats op de onopvallende
doorsnee van de 3 en 1 en 3 etmalen.
Mijn thuis in de zevensprong is niet gelogen waar
ik op mijn beide knieën zit te bidden
voor het midden van een menorah. |
|
|
| Deel eens een mooi tekstje, fotokens en liedsjen. (geïntegreerde vaardigheden omfg.) |
[Apr. 4th, 2008|02:32 pm] |
Notities bij een zoontje – Bernard Dewulf
Het werd de ochtend van een dag. Buiten sloegen de geluiden aan het zweven in ons late hoofd. Iets in de kamer hield onze adem in – de ochtend van zijn leven. Het keek naar alles wat het nog niet zag. Het schreeuwde om alles wat het nog niet wist, maar wel al miste. Het lag in onze handen en het was hij.
Hij is van vlees en bloed, dat is soms schrikwekkend. Hij doet al dingen die wij nog niet kunnen. Door ons heen zien, zijn been in drieën vouwen. Hij is een wonder – en dat wij hem hebben gemaakt, verwondert ons nog het meest. Wij wilden geen wonder maken, wij wisten wel beter. Een kind volstond. Nu staren wij naar elkaar en zie – een wonder zit ons aan te kijken alsof, in zijn kamergrote bestaan, wij het wonder zijn.
Hij zit nog niet. Nog niet helemaal. Nog even zit hij liever in zichzelf, dat is eenvoudiger dan op die stoel. Maar op die stoel kan hij dingen die niet kunnen uit hemzelf. Daarom zit hij in zichzelf op de stoel. Met zijn armpjes die hij gisteren aan zichzelf gevonden heeft, komt hij al twintig centimeter verder in zijn uitdijend kamerheelal. En als zijn rubberen rugje wat meezit, raakt hij twee keer verder. Wat daarbuiten ligt, het melkwegstelsel van de zuigfles, huilt hij naar zich toe. Of kijkt hij zijn geheugen in, voor later.
Hij is mooi, ook als hij lelijk is. Vaak zien wij dat laatste pas op foto’s. Foto’s hebben geen ouderliefde. Hij kan bijvoorbeeld geeuwen als een nijlpaard, en dan zuchten als een mus. Zijn gesloten ogen kunnen zo dik zijn als die van een kameleon. Als hij fronst, kan hij onnoemelijk oud zijn, gemaakt van babyleer, en getekender dan wij. Maar leg hem neer in echte lederen handen, van een grootvader, en hij wordt wat hij is: een bijna akelig volledig mensje, dat nu vollediger rust dan wij ooit nog zullen kunnen.
Hij is een groot raadsel in een klein omhulsel, en hij lost gaandeweg zichzelf op – zonder dat hij ooit helemaal ontraadseld zal zijn. Hij is immers voortgekomen uit twee andere raadsels. Zo wil het de wereld. ‘Door een kind te willen zegt men iets over de wereld.’ Dat schrijft Willem Jan Otten. En nu ik een kind heb, moet ik gezegd hebben: ik wil deze wereld. Zo is het, tenminste in aanvang. Wij hebben hem gewild, dat geeft ons de illusie dat we iets te willen hebben.
Notities bij een bloemetje.
(Gun Imeem efkes wat geduld.)
En notities bij een tantekindje:
 |
|
|
| Gezocht: gewichtloosheid (dead or alive) |
[Mar. 26th, 2008|06:47 pm] |
| [ | Genotype B |
| | very physical | ] |
| [ | Genotype A |
| | body beats | ] |
Voor de wereld lijk ik een rustgewicht. En ik gedraag me inderdaad vaak als een of ander wicht op rust. Maar soms voer ik toch ook bewegingen uit: eenparige rechtlijnige zijn mijn favorieten. In mijn intieme kring sta ik daarom bekend als E.R.B. 'Mrs. E.R.B.,' benadruk ik dan altijd, want mijn hart is verpand aan Mr. E.R.B. Het is niet toevallig dat ik van alle mogelijke bewegingen het meest van eenparige rechtlijnige houd. Ik vind er iets van mezelf in terug: ik ben zelf heel rechtlijnig. Bij de uitvoering van mijn ERB's bevestig en controleer ik mijn bestaan; door andere bewegingen te plegen ontwortel en ontken ik me. Om niet voortdurend in die extremen te leven, houd ik mezelf doorgaans in rust.
Een uitstekende beslissing, zou je denken. Inderdaad, indien daar niet de wetten van de fysica waren. Of ik nu de extremen vermijd door mijzelf stil te houden of toegeef aan mijn passie voor het E.R. bewegen, ze maken mij het leven zuur. Zo heeft de fysica het gewild: de waarde van gewichten wordt bepaald bij voorwerpen in rust of bij voorwerpen die op een rechte lijn met een constante snelheid bewegen. Mijn twee methodes van leven! Ik ben gedoemd mijzelf voortdurend gewichtig af te wegen.
Stiekem wil ik scheiden. Ik verlang te trouwen met de vrije val en Mrs. g te worden.
(Spoiler: M'n g-spot bevindt zich in valversnelling g.) |
|
|
| Ikkigheid. (Een post van het merk Ikks.) |
[Feb. 21st, 2008|10:49 am] |
Me as a VHA, a very happy airplane!
En vanaf nu is 't weer gedaan met vrije (thesis)tijd. Ik begin aan mijn derde en daarna aan mijn vierde stage: eerst in een relatief streng katholiek college (mijn eigen oude school) en daarna in een freinetschool hier in Gent (ben ik heel benieuwd naar). Zenuwachtigheid begint al weer te krioelen in mijn abdomen. Als de adrenaline bij je komt logeren, heeft dat natuurlijk als voordeel dat je energiek bent. (Omdat zij ironisch genoeg als gast jou, de gastvrouw, een heel voedingsrijk ontbijt voorschotelt ofzo, terwijl je normaal gewoon inderhaast een spuit caffeïne zet.) Dus allezhoppa, we gaan er weer tegenaan! Tschüss! |
|
|
| Rikketikketik, ra ra ra, wie bennekik? (Repelsteeltje Revisited.) |
[Feb. 19th, 2008|11:59 pm] |
| [ | Genotype A |
| | vnv nation - darkangel | ] |
Als je jezelf in een zak vol as hebt gewurmd, zal ik tot drie maal toe verschijnen. Op een presenteerblaadje bied ik je soelaas, samen met een glaasje cava om alvast de verdrijving van de penarie te vieren. Je jeukende juten zorgen spin ik om in een lichte jurk van goud. Die griezelige as onder je voetjes vorm ik om tot mos, zonder zelfs te vragen wat het was dat je zo nodig moest verkolen. Als je daar dan zo goudgeel staat te blinken als een versgebakken brioche achter de toonbank van een warme bakker, glimlach ik je breed al mijn bedorven tanden bloot. Quid pro quo, lispel ik, en je bent me dat verschuldigd dat je ’t liefste is uit je hele wijde wereld. Maar omdat mijn ouders me in mijn kindertijd bezoedelden met christendom, schroei ik me aan mijn eigen duivelsstreek. Daarom is mijn voorstel: als je mijn naam kunt en durft noemen, beschouw ik onze schuld als vereffend en scheur ik mijn zondenaarszelf doormidden.
Vooralsnog echter zing ik:
Rikketikketik,
ra ra ra,
wie bennekik?
Is er iemand
die al weet,
hoe
ik
heet?
Niemand weet,
Niemand weet. |
|
|
| Oostduinkerke, 10/02/08 |
[Feb. 11th, 2008|12:36 pm] |
| [ | Genotype A |
| | Nina Simone | ] |
[Van april 2004 naar februari 2008; van alleenheerschappij naar triumviraat.]
De twee schuitjes zeilen licht en zonder scheepsgeschut. In het ruim liggen wat overschotjes voltooisel, maar dat zijn slechts restjes van een lang geleden vracht; niets om over in het logboek te schrijven. De beddebak in de enige kajuit is het tegendeel van wat je zou verwachten: de roomservice brengt er bijvoorbeeld enkel aardbeien heen. Dat deze zeelieden niet teren op beschuit alleen, wordt wel duidelijk als je 't kombuis zo eens beziet. Varen is zonder twijfel niet hun voornaamste bekommernis. Ze liggen vaker voor anker dan wat anders. Aanmeren doen ze overigens enkel en alleen in schelpvormige havens waar de havenmeester Venus heet. Hun roer kent dan ook maar één enkele koers: zonder schipperen stevenen deze scheepjes steevast af op de dokken van het kussen.
Deze scheepsmacht is een driemanschap: twee scheepsgezellen delen de macht met de liefde. Samen wonen ze in hetzelfde schippershuis.
( Schipper en schipperin verpozend op het vasteland. ) |
|
|
| Logeerpartijtje w000000000t! |
[Feb. 4th, 2008|04:43 pm] |
| [ | Genotype A |
| | Larkin Grimm | ] |
Dit weekend had ik m’n homofoon te gast.
Dat we erg gelijkaardig klinken, ontdekten we in ’t hartje van ons middelbaar. We leerden elkaar de homonymieliefde. Dat klinkt obscener dan het werkelijk is. Homonymievrees is de tendens om homonymie in te perken, vanuit het idee dat te veel homoniemen communicatie en relaties bemoeilijken. In ons homofoon verbond ondervonden wij evenwel hoe voordelig en waardevol het is om gelijk te klinken. We hoefden ons niet op elkaar af te stemmen. Van ambiguïteit hadden we geen last. Onze homonymie maakte woorden vaak zelfs overbodig. De overeenkomstigheid van onze tonen voerde ons naar dezelfde heldere snaar: die van de stilte en het onverwarde woordeloze spreken.
Het was aangenaam die snaar dit weekend nog eens te voelen trillen.
( Illustraties. ) |
|
|
| Laid-back days. |
[Feb. 1st, 2008|12:39 pm] |
| [ | Genotype A |
| | Herrman und Kleine | ] |
Woorden vallen op hun zomerzij. Liggen losjes in het rond, verstrooid verpozend. Een essay sabbelt op een grashalm, parolen hangen halfstok, bespiegelingen rusten ruggelings in het water. Terloops wordt in de luwte wat gewauweld. Dergelijke dagen duiken doorgaans slechts fragmentarisch op in de annalen, maar bij deze. |
|
|
| Christmas holidays in the life of. |
[Jan. 4th, 2008|11:37 pm] |
| [ | Genotype A |
| | Skeeter Davis. | ] |
( Mijn kerstvertelling. ) |
|
|
| De heerlijkste perpetuum mobile is de liefde. |
[Dec. 10th, 2007|03:45 pm] |
|
Voorheen was ik gewoon een rationeel getal op de dool. Mijn teller en noemer tolden zo maar wat in het wilde weg doorheen het decimale stelsel. Elke dag had ik wel een andere verhouding. Toen kwam de liefde langs met jou in de hand. Ze bracht ons onder dezelfde noemer en schroefde die vast. We werden optelbaar. Ik weet het nog goed: toen we onszelf voor de eerste keer samentelden kwamen we een schitterende eenheid uit. Sindsdien is er al een hele tijd voorbij gegaan en hebben we samen al een hele hoop optelsommen achter de rug. Ik besef nu dat dat net het mooie is: doordat onze tellers niet vastgedraaid zijn, gaan die nog steeds hun eigen weg. Daardoor zal ons totaal ons telkens weer blijven verrassen en zullen we er nooit nood aan krijgen onze noemer weer los te schroeven. |
|
|
| Maandagse mooiigheid. |
[Dec. 10th, 2007|01:22 pm] |
't Is maandagmiddag; post eens wat moois om de week goed in te zetten!
Herman Van Veen en het Rosenberg Trio, met een gedicht van Judith Herzberg uit de bundel '27 liefdesliedjes' (bewerkingen op het bijbelse Hooglied). Het album heet 'je zoenen zijn zoeter'. |
|
|
| Verkleedoutfitje. |
[Nov. 6th, 2007|11:49 am] |
Morgen moet ik in retro-style voor de dag komen. Dit is 't beste dat ik kunnen samengooien heb dat hopelijk enigszins retro lijkt? (Snelle foto's want ik heb tegenwoordig nergens anders tijd voor dan voor verplichtingen.)
(Om even foert te zeggen tegen mijn verplichtingen toch gauw een zwierfoto. Het is namelijk een jurkje waar het gezwier gewoon vanaf druipt. :))
(Hehe, ik raak niet aan dat knopje achteraan, dus ik zal morgen bij de buurvrouw langs moeten om haar dat dicht te laten doen.)
Bon. Nu ga 'k gaan lesgeven over de roman van walewein. W0000t! |
|
|
| Gezocht! Mijn Firefox Browser favorieten! |
[Oct. 21st, 2007|05:16 pm] |
|
Ik probeer langs deze weg mijn geliefde favorieten terug te vinden die sinds enkele dagen spoorloos verdwenen zijn (omgeving ip 78.28.194.01). Ze zijn een paar maanden oud (hebben zich geleidelijk aan opgeworpen sinds de installatie van m’n nieuwe harde schijf in juni), vrij link (ze hebben een slinkse linkse, pas op voor krabben en beten!) maar 't zijn echte gezelschapsdieren en tenslotte eigenlijk gewoonweg razend interessant. Om hun hals dragen ze allen een vlooienbandje met de inkerving ‘Anti Norton’. Indien iemand ze gezien heeft of weet waar ze nu zijn, gelieve mij met spoed te contacteren. |
|
|
| Woordenwisseling. |
[Oct. 11th, 2007|03:21 pm] |
| [ | Genotype A |
| | Trance Empire | ] |
Ooit had ik een groot, rood, van glanzend semisatijn woordjeskussen. Ik schreef de woordjes die me in de oren of ogen liepen en vandaar recht naar mijn hart, op papiertjes en ritste die in m'n grote rode woordenschat. Losse flodderwoorden had ik, en leuke neologismen, korte en lange frasen, zinswendingen, citaten, hele paragrafen en bladzijdes. Ze kwamen uit andermans monden, uit romans, woordenboeken en van het internet. Als ik triest was, en dat was ik eigenlijk vrij vaak in die tijd, kroop ik onder een deken en huilde ik in dat kussen. Na zo'n jaar of twee waren al m'n mooie woorden doorweekt met verdriet. Ik schudde m'n kussen uit boven de vuilnisbak en besloot dat 't moment was om meteen ook de voorbije 2 jaar mee te geven met Ivago. Het dak boven mijn hoofd inclusief.
Intussen is die verhuis straks alweer bijna drie jaar definitief. De wasmachine heeft elk spoor van het verleden uit mijn semisatijnen kussenhoes gewassen. Ik heb gisteren besloten eindelijk de woordbokalen te beginnen vullen die al zo lang leeg de kastruimte innemen. Ik heb geen nood meer aan een sussend kussen; 'k heb een grote levendkleurige leedoplosser nu. Woordjes horen in een woordbokaal; want woorden zijn als snoepjes en snoepjes horen in een snoepbokaal. Lees er maar eens op na wat Bohumil Hrabal in 'Al te luide eenzaamheid' erover zegt:
"want als ik lees, lees ik eigenlijk niet, ik neem zo'n mooie zin in mijn snaveltje en zuig daarop als op een zuurtje, ik nip ervan als van een likeurtje en wel net zolang totdat die gedachte als alcohol in mij vervliegt, zo lang trekt die door mij heen totdat ze niet alleen in mijn brein zit en in mijn hart, maar door al mijn aderen bonkt tot in het verste bloedvaatje."
Erick Beltrán vergelijkt woorden ook met zuurtjes in Analphabet:
"Kijk, kijk! zei Pantagruel. Daar heb je er een paar die nog niet zijn ontdooid. Toen gooide hij handenvol bevroren woorden voor ons op het dek. Het leken net zuurtjes van verschillende kleuren. Wij zagen peperkleurige woorden, groene woorden, blauwe woorden, zwarte woorden en gulden woorden. Toen we ze in onze handen hadden opgewarmd, smolten ze als sneeuw en hoorden we ze echt, maar we verstonden ze niet, want het was een taal van barbaarse volken. Rabelais ..."
Ondanks dat mijn perfectionisme nog worstelt met de concrete uitvoering (welk kleur papier, handgeschreven of geprint, etiket zoals op een confituurbokaal ja of nee, al dan niet verschillende bokalen per thema en zoja welke thema's, beletselteken.), en ondanks dat mijn innerlijke criticus schreeuwt uit te scheiden met die onzin, heb ik nu twee woordbokalen op mijn kast, waarvan al één met inhoud. Voor de gelegenheid zelfs even op de oude woordjeskussenhoes gefotografeerd.
Verder geef ik mijn leven ook nog zin met het noteren van nummerplaten van Nissan Primera's (mijn hart krioelt van plezier bij zilvergrijze vijfdeurs-versies!). Helaas niet met het worden van lerares (zou m'n opleiding anders wel serieus vergemakkelijken.). Helaas niet meer met het luisteren naar de taalwetenschappelijke uiteenzettingen van Klaas Willems. Helaas niet meer met het steunen van de Max Havelaar koffiemaatschappij. (Gelukkig is de wereld heel mooi en zelfs zinvol - alsof het hele universum louter geschapen is om jou op dit moment van deze muziek te laten genieten - als je met de koptelefoon zweverige trance luistert terwijl een glas witte wijn je aanwit.) |
|
|
| |
[Oct. 11th, 2007|01:19 pm] |
The Tower.
I did not want to grow, but quick-fingered memories
put layer upon layer, each one alone,
and were mixed in the tumult of strange
tongues and left in me unguarded entrances,
stairs that led nowhere,
perspectives that were broken.
Finally, I was abandoned.
Only sometimes in the twisted corridor
a small speechless whisper
still rises in me and runs
that I am a whirlwind
whose head is for a moment in the sky
and before I wake up
the mess of my burnt bricks crumbles
and turns back
to clay.
Dan Pagis. |
|
|
![[info]](http://p-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
abpositief's journal
