Ik besloot even poolshoogte te nemen om te zien hoeveel centimeter er was gevallen - stof, geen sneeuw. Met mijn plumeau in de aanslag klauterde ik het krukje op en enkele tellen later keek ik uit over de weidse vlakten bovenop mijn kleerkast. Bij Deboosere, de oogst was niet onaardig!

Ik plumeaude erop los en voelde de voldoening waar Sien en Maria zo vurig over orakelen nabij, toen ... er iets merkwaardigs van onder het stof tevoorschijn kwam. Zwart, voorzien van hengsels en een handvat, en toen ik erop roffelde klonk het hol. Bij Hagedoren, een kist!

En bij De Mey, mijn vioolkist, miljaar! Als een Ötzi heeft ze jarenlang gewacht tot ik haar herontdekken zou. Haar stem is nog wat stoffig maar weldra klinkt ze weer vol en warm als nooit tevoren. <3







Mijn schoonmaakwerk, dat schiet er helaas wel een beetje bij in.

Het werklozenleven zoals het is: krantenbijlagen uit 2004 doorspitten. Ik hinkel graag in mijn eentje achterop. Het is het nieuwe op de dingen vooruit zijn! Tegendraads inzake tijd: dus tegentijds. I am Miss Anakronistik!

Voor wie het niet wist: woensdag 14 oktober was de dag van de vuile knietjes. De wát, vraagt u? De dag van de vuile knietjes! Een dag om je ouwe gummilaarsjes uit de kelder op te diepen. Een dag om weer even snotaap te worden en erop uit te trekken om te gaan ravotten in het bos of op de hei, zonder te denken aan het mama'ke dat zal kijven over vuile was.

Verboden op de dag van de vuile knietjes? Volharden in het dragen van pumps en denken aan de prijs van je designer jeans. Doodzonde op 14 oktober: angstig achterom spieden of er mos en modder op je bips zitten. Je verspeelt meteen je kans op het eeuwige geluk.

Wat moet je wél doen op de dag van de vuile knietjes? Simpel. Vergeten plekken zoeken. Kampen bouwen. Hazen en konijnen spotten. Paddenstoelen tellen. Maar vooral: door de knieën gaan, klein worden ... en dan omhoog blikken. De dag van de vuile knietjes is een uitgelezen moment om het licht te zien.

Ik besloot dit jaar mijn broekspijpen te besmeuren in de Gentbrugse Meersen, maar helaas: toen ik omhoog blikte zag ik alleen een wirwar van takken en blaadjes, en daartussen heel soms een glimp van mezelf gevolgd door verblinding. Alsof de hemel een spiegel was waar ik met een felle zaklamp in mikte. Misschien heb ik volgend jaar meer geluk. Probably not.









( Focusfun. )

Op de achtergrond speelt een hallucinant muziekje. Je zit over je schrijfpapier gebogen - en over je gedachten. Je zit over je mooiste schrijfpapier gebogen - en over je verste gedachten. Heel traagjes begin je uit jezelf te lekken. Als honing uit een oververzadigde honingraat.

Een gekke meid uit Wisconsin leer je vloeken in het Vlaams en een lief meisje uit Antwerpen vertel je een sprookje over een eenzame trui. De eerste stuurt je een ingekleurde inkleurprent, de tweede het wikkeltje uit een fortune cookie.

In een goede briefwisseling hervind je jezelf, en vind je de Ander. Soms, stukjes. Als het mee zit.








(I sign with the black hand of Sauron! Ik bedoel: ik zwaai mijn briefjes lief uit.)

Eindelijk! Eindelijk werden de ondertitels op het tv-scherm en de verkeersbordjes met 'voetgangerszone' wazig. Hier wachtte ik al eeuwen op. Eeuwen ... of nuja, sinds brillen en opzettelijk prutserig semi-selfmade breiwerk bon ton werden op de catwalk. De seut is hot! De bijbehorende onsexy lichaamstaal wordt uiteraard conveniently achterwege gelaten - op de sporadische maar goed getimede steelse blikken na: niks zo onweerstaanbaar als een timide blik van onder een stel goed aangezette wimpers.

Eerlijk: ik héb al een bril. Maar het onding is niet hip. Het is wel oud, maar niet oud genoeg. Wat ik nodig heb, is zo'n bril die je verwacht bij de eigenaar van een IBM-PC eind jaren zeventig, begin jaren tachtig. Als ik één kans kreeg om door de tijd te reizen, dan zou ik mezelf naar zo'n muffe sixties of seventies huiskamer teleporteren en de bril van de neus van die nerd gaan stelen. Het risico dat 'ie een Trekkie wordt door die ervaring, neem ik dan graag, want dat zat er sowieso aan te komen. Of, waarschijnlijker: hij was het al.

Tijdreizen is echter nog niet voor meteen, en daarom vestigde ik al mijn hoop op mijn aftakelende ogen en het bijbehorende vooruitzicht op een nieuwe bril. Jullie kunnen begrijpen dat ik een gat in de lucht sprong toen alles wazig begon te worden. Verliefd als een puber maakte ik een afspraak met een oogarts, de heiland die mij via de initiatierite van de oogtest toegang zou verschaffen tot de gemeenschap van de hipsters.

Wat blijkt nu? Mijn ogen zijn zowaar verbeterd tot -0,75! Daarom zie ik dus wazig door m'n bril. Als het zo nog even doorgaat, zie ik weer perfect en moet ik weer brilloos door het leven. Ogen die, godbetert, verbéteren ... Life has a funny way of preventing me to be hip & happening. En gelukkig maar.

A happy day by the sea: headbanging, strolling, quoting silly Kai Tracid lyrics.



( Come follow me to the planet of sandy beaches! )