(Wanneer ik 's ochtends, aan 140 km/u op de autostrade, een paal zie, dan denk ik: "waarom niet?" Maar dan herinner ik me dat ik "Het boek van de schoonheid en de troost" van Wim Kayzer nog niet uit heb. "Morgen misschien", denk ik dan. Palen genoeg en weglopen doen ze niet.)

Wanneer een jonge bewoner van de Lintwormburcht de leesrijpe leeftijd bereikt, krijgt hij van zijn ouders een zogeheten dichtpeet toegewezen. Dat is meestal iemand uit de familie of intieme vriendenkring die vanaf dat moment verantwoordelijk is voor de letterkundige opvoeding van de jonge dinosaurus. De dichtpeet leert zijn pupil lezen en schrijven, laat hem kennismaken met de Zamonische dichtkunst, doet aanbevelingen voor zijn lectuur en leert hem het schrijversambacht. Hij overhoort hem gedichten en verrijkt zijn woordenschat – enzovoort en zo verder, dus allerlei maatregelen die de kunstzinnige ontwikkeling van zijn petekind ten goede komen.

Dit is een stukje uit “De stad van de dromende boeken” van Walter Moers, een boek dat ik afgelopen najaar gelezen heb. Ik had toen niet kunnen vermoeden dat ik nu, een half jaar later, zowaar zelf een dichtmeet zou zijn.

Mijn metekindje is Tasneem, geboren op 1 augustus 2005, en vanavond ben ik de eerste keer bij haar gaan voorlezen. Het eerste dat me opviel: ze is geen dinosaurus. Ze is een klein, verlegen meisje. Een meisje dat het niet zo begrepen heeft op vreemde juffers met een stapel boeken onder hun arm. Een ietwat nukkig meisje ook, een meisje met een eigen willetje.

Mijn metekindje had vooral zin in koekjes, en minder in boekjes. Gelukkig had ik “Het boek van Mannetje Koek” van Pieter Gaudesaboos bij, een boek in koekjesvorm. Ik besloot haar daarmee te verleiden.

Is me dat gelukt? Matigjes. Ik moet mijn verleidingstechnieken nog wat bijschaven, geloof ik. En de juiste wapens kiezen … Volgende week neem ik een grote bos rode rozen en een doos bonbons mee! Euh, of “Rupsje Nooitgenoeg” van Eric Carle en “De koning en zijn schat” van Erik van Os.

Eveline rijdt elke dag met de wagen naar het werk. Per dag rijdt ze 120 km. Ze doet dat vijf dagen per week. Ze rijdt elke week ook nog 80 km extra. Hoe lang moet ze rijden eer ze hoi! kan zeggen tegen de mensen in Kyoto? Je weet dat de omtrek van de aarde ongeveer 40 000 km bedraagt.

Bewerking:
(120 x 5) + 80 = 600 + 80 = 680
(40 000 : 2) : 680 = 20 000 : 680 = 29
Antwoord: Ze moet een dik half jaar rijden en dan kan ze 'hoi' zeggen in Kyoto.

Vraag: Wat zou jij zeggen tegen de mensen in Kyoto?
Antwoord: We're all doomed! Dooooooomed!

Vraag: Hoe lang is ze ongeveer onderweg als ze de wereld rond rijdt tot ze weer thuis is?
Bewerking:
680 x 52 = 35 360
40 000 - 35 360 = 4 640
4 640 : 680 = 6,8
52 + 6,8 = 58,8
Antwoord: Na ongeveer een jaar en twee maanden heeft ze de wereld rond gereden en is ze thuis.

Anne Geddes, gedweep, gezaag, spinnen, lelijke dingen (zoals jeans in laarzen, fermettes, Burberry ruitjes, luipaardprints, kapotgeverfd haar, de interieursmaak van een goth, Kiplingtassen, mislukte modellenfoto's van gothic grietjes, chihuahua's, burgerlijke pelousekes, times new roman, comic sans), 'schattige dierenfoto's', domme 'grappige' forwardmails, onkruid, rommel, vuil, schoonmaken, eenzijdigheid, banaliteit, vrienden, mezelf, meningen, discussies, disharmonie, mensen in groep, anti-mensen, bumperklevers, papierverspilling, slaaptekort, hitte, blinde trouw en verblinding in het algemeen, afhankelijkheid, muzieksnobisme, koffieloos zijn, warmwaterloos zijn, melkloos zijn, internetloos zijn, botte messen, comedy, concerten, het geluid (gejoel) van een voetbalmatch, het veel te vaak verkeerd gebruikte 'naar X toe', gebrek aan alinea's, schimmels (tenzij op kaas en op mijn hoofd), smalltalk, zogenaamde diepzinnige gesprekken, lawaai, erbarmelijke muziekinstallaties, bedorven voedsel voorgeschoteld krijgen, de droefgeestigheid in een bus, overdiagnosticering, chauvinisme, nationalisme, provincialisme, -ismen, thunderdome muziek, hardcore metal, punk, drum & bass en ska, en oja, stroef schrijvende balpennen.

In m'n hand heb ik een heel lang touwtje met daaraan een ballon.

Ik kocht 'm ooit van een ballonnenventer op een marché aux puces. Ik had eigenlijk absoluut geen ballon nodig, maar zijn gladde praatjes deden hun werk. Later ging ik nog eens terug om hem raad te vragen over de verzorging van het ding, maar hij was nergens te bespeuren. Zeker zijn plastic ballonnen laten schieten voor ballonnen van vlees en bloed in de rosse buurt.

Toen ik hem net gekocht had, zweefde hij vrolijk voor me uit. En ik voelde me als een kind met een heel lang touwtje in de hand met daaraan een kleurrijke ballon. Opgelaten. Daarna echter begon hij aan mijn arm te trekken. Eerst nog met korte speelse rukjes, maar al snel onophoudelijk als een ongehoorzame, slecht getrainde bulldog.

In m'n hand heb ik een heel lang touwtje, vastgekoekt in een brij bloederig bloot vlees. Pas toen ik vanmorgen omhoog keek, viel me voor 't eerst de vorm van de ballon op: mezelf, als twee druppels water.

Ik besloot even poolshoogte te nemen om te zien hoeveel centimeter er was gevallen - stof, geen sneeuw. Met mijn plumeau in de aanslag klauterde ik het krukje op en enkele tellen later keek ik uit over de weidse vlakten bovenop mijn kleerkast. Bij Deboosere, de oogst was niet onaardig!

Ik plumeaude erop los en voelde de voldoening waar Sien en Maria zo vurig over orakelen nabij, toen ... er iets merkwaardigs van onder het stof tevoorschijn kwam. Zwart, voorzien van hengsels en een handvat, en toen ik erop roffelde klonk het hol. Bij Hagedoren, een kist!

En bij De Mey, mijn vioolkist, miljaar! Als een Ötzi heeft ze jarenlang gewacht tot ik haar herontdekken zou. Haar stem is nog wat stoffig maar weldra klinkt ze weer vol en warm als nooit tevoren. <3







Mijn schoonmaakwerk, dat schiet er helaas wel een beetje bij in.

Het werklozenleven zoals het is: krantenbijlagen uit 2004 doorspitten. Ik hinkel graag in mijn eentje achterop. Het is het nieuwe op de dingen vooruit zijn! Tegendraads inzake tijd: dus tegentijds. I am Miss Anakronistik!